WZC 1 – Ulu Spor 1 door de ogen van uw grens van dienst
Een verslag, gezien door de ogen van uw grens van dienst. Een tijdje terug kreeg ik een indringend appje van één van de teammanagers van het eerste team. Kun je “vlaggen” op de eerste zaterdag in oktober? Ja, wat doe je dan? Zeggen dat je voetbalschoenen al in de wilgen hangen of dat het tijd is voor de jonge garde? Ach, wat is leeftijd, de stramme benen moeten het aan kunnen. De afgelopen weken heb ik nog even wat aan de conditie geschaafd, door enkele malen door het bos te rennen op de vlucht voor wolven en wilde zwijnen. Tegenstander van deze middag is FC Ulu Spor. Trainer-coach Anne heeft de afgelopen week zijn hersens weer eens doen kraken en is tot een plan A en B gekomen om Ulu Spor te bestrijden. De openingsfase gaat gelijk op. Na ruim 10 minuten is het toch Ulu Spor dat de score opent. Een moment van onachtzaamheid wordt ons fataal en doelman Rowin moet grabbelen, 0-1. Daarna herpakken wij ons, zoals dat heet. Onze defensie geeft geen krimp. Doelman Rowin met de uitstraling van de Hulk in zijn groene shirt. In het centrum de ijzersterk spelende Doppie, de sloper en de befaamde lange trap. Naast hem doordouwer Bram en op de vleugels kuitenbijter Sander en Thomas, de Sjakie Strijkijzer van het team. Wij komen beter in de wedstrijd en rond de 20e minuut is daar de verdiende gelijkmaker. Doppie is als strijder aan het front verschenen en weet de bal op wonderlijke wijze tegen de touwen te werken, 1-1. Nog in het eerste bedrijf komen wij op voorsprong. Een snelle aanval over een aantal schijven en de bal beland pardoes op het hoofd van Mike N. De krachtige kopbal van Mike bereikt de instormende Martijn die de bal met uiterste precisie tegen de touwen kopt, 2-1. Na de pauze verwachten wij een stormend Ulu Spor. Ons middenveld moet flink aan de bak. Deze middag staan daar geposteerd Chris met zijn fluwelen linkerbeen, opbouwer en steekpassjes verstuurder Thomas en onze zuurstof tank David. Ulu Spor dringt wel aan, maar in de omschakeling zijn ook wij enkele keren dicht bij succes. Onze voorwaartsen zijn vandaag spits Mike M. en op de flanken Mike N. en het dartele veulen Martijn. Op het eind van de wedstrijd brengen wij nog de verse krachten Jorn, Joep, Silvan en Ive. Ook Tycho wordt nog gebracht als een soort van slot op de deur. Het is duidelijk dat Tycho de sleutels niet weggeeft. Ulu Spor weet de sleutels, laat staan het slot niet te vinden in de hectische slotfase. De 90e minuut lijkt een eeuwigheid te duren, maar als de scheids voor het einde fluit golft het strijdlied “Hier zijn we weer” over Monnikenbos.
Ik loop snel naar de tasse en stop daar de eerste 3 punten van het seizoen in. Ik breng de tasse snel in veiligheid, je weet maar nooit.
Thuis gekomen bereid ik weer eens een feestmaaltijd. Een lekker bordje nasi met kroepoek en een gebakken eitje.
Daarna lekker in de luie stoel, de beentjes omhoog. De oogjes even dicht en nagenieten van deze driepunter.
Uw grensrechter van dienst 💙🤍⚽
Klaas Liefers was de fotograaf van dienst, klik hier voor zijn foto’s