Ruime nederlaag, maar geen verloren avond
ZVH 1 – WZC 1: 9-3
Er werd de hele week al druk gefietst langs de Reuver. Niet om te trainen, maar om te kijken hoe laat de legendarische partybus, powered by S&S Cars, zou vertrekken vanaf de brandweer richting Hasselt. Want ja, prioriteiten: eerst weten of er een plekje vrij is, dan pas nadenken over de opstelling.
Met tussenstops in Hattem en Zwolle (waar al meer tactiekbiertjes dan passlijnen werden besproken) kwam de bus uiteindelijk keurig op tijd aan bij Sporthal Anna van der Breggen. De warming-up duurde precies vijf minuten, de volleybal had de zaal tot 20:29:59 gereserveerd, en om 20:35 floot scheidsrechter Simons de wedstrijd op gang.
ZVH had er duidelijk zin in. Na twaalf minuten stond het 4-0, en WZC had in die tijd vooral veel van de zaal gezien, behalve het vijandelijke doel. Burgmeijer probeerde het positief te houden: “We hebben in elk geval de bal een paar keer geraakt.”
Toch leek ZVH even gas terug te nemen, of misschien dacht WZC eindelijk: “O ja, we doen ook mee.” Er kwamen wat kansjes, maar de thuisploeg liep rustig uit naar 6-0. Op slag van rust deed Tessemaker iets terug: 6-1. De bank juichte alsof het 6-6 was.
In de rust klonk vooral stilte, vermengd met het geluid van piepende longen. Toen stond Tessemaker op, de morele leider van de avond,en sprak:
“We winnen dit niet meer, maar laten we er in elk geval een tweede helft van maken waar we zelf niet van gaan huilen.”
Motiverend genoeg om iedereen nog één keer de veters goed te strikken.
WZC kwam beter uit de kleedkamer, met meer energie en iets minder wanhoop. Helaas had ZVH besloten om lekker door te gaan met hun goede en dynamisch spel, alsof ze tijdens de rust een snelcursus tiki-taka hadden gevolgd.
Scheidsrechter Simons floot uiteindelijk af bij 9-3. Voor de neutrale toeschouwer een vermakelijke pot, voor WZC vooral een gratis lesje “hoe houd ik de schade beperkt.”
Na afloop stond Albert Henk Tessemaker de pers te woord
“Ik ben niet iemand die snel klaagt,” begon hij “maar als wij denken dat we op halve kracht een leuk wedstrijdje kunnen spelen, dan geef ik mijn plek in de partybus op. Uit protest sla ik de biertjes en KFC over. Laat iemand anders drinken en kip kluiven.”
De aanvoerder kreeg ook een veeg uit de pan:
“Die liep als een kip zonder kop. Onze verdediger stond ineens achter de bank van de tegenstander om in te trappen, en onze middenvelder dacht dat zeuren bij de scheids ook meetelt in de statistieken… We moeten de koppies dezelfde kant op krijgen, anders wordt het een lang seizoen.”
Over de scheids had hij ook nog een subtiele opmerking:
“Natuurlijk liet die zich beïnvloeden door die vervelende mannetjes van ZVH, maar daar moeten wij niet in mee gaan.”
En over zijn eigen spel?
“Ik hou niet van zelfbevlekkende teksten, maar ik speelde wel aardig, al zeg ik het zelf. Hopelijk tikken aankomende maandag wat meer jongens mijn niveau aan, als we thuis spelen tegen AZVN 5.
De terugreis was een mengeling van muziek, bier en analyse (“we hadden er ook gewoon 8-3 van kunnen maken”). Tessemaker hield woord: hij stapte niet in de partybus terug, maar werd volgens geruchten later gespot bij een lokale snackbar, waar hij zichzelf trakteerde op een “emotionele frikandel speciaal.”
Ondanks de nederlaag was de stemming uiteindelijk prima. Zoals een van de spelers nuchter zei:
“We hebben niet gewonnen, maar we hebben wel de bus gehaald. En dat is ook een soort overwinning.”
2x Tessemaker
1x Rorije
Toeschouwers: 11
