Laatste reguliere training minipups seizoen 2025-2026

Time flies when you’re having fun. Dat zeggen ze weleens. Dat het ook echt waar is, kwamen we vandaag weer achter. Zo begint het voetbalseizoen en zo sta je alweer bij de laatste reguliere training. En natuurlijk werd die afgesloten met hét affiche waar al dagen reikhalzend naar werd uitgekeken: de wedstrijd minipups tegen ouders.

Dat de kinderen er enorm veel zin in hadden, was al snel duidelijk. Eén van de spelertjes had er vannacht zelfs al over gedroomd. Maar ook de ouders namen deze wedstrijd bloedserieus. Er werd al weken getraind om topfit aan de aftrap te verschijnen, voetbalschoenen werden gepoetst en tenues lagen klaar. Voor de wedstrijd was er bovendien de nodige stoerdoenerij. “We maken ze in!” klonk het meer dan eens. Achteraf kunnen we concluderen dat dit vooral bedoeld was om zichzelf wat moed in te praten.

Langs de lijn was het gezellig druk. Niet alleen ouders waren aanwezig, ook opa’s en oma’s hadden een mooi plekje gevonden om dit spektakel van dichtbij mee te maken.

Vanaf het eerste fluitsignaal werd duidelijk dat de ouders zich bepaald niet inhielden. Het ging er fanatiek aan toe. Zo produceerde de vader van Jax een schot waar nog lang over nagepraat zal worden. De bal vertrok met enorme snelheid richting doel, maar verdween zó hoog en ver over dat vrijwilligers op het moment van schrijven het bos nog altijd uitkammen op zoek naar de bal. Opa Nitrauw deed nog een moedige poging om over het hek te klimmen om mee te zoeken. Mochten daar filmpjes van zijn, dan ontvangen we die uiteraard graag.

De vader van Sem had duidelijk iets te veel voetbal op televisie gekeken. Na een klein duwtje van een minipup ging hij met opvallend veel gevoel voor drama naar de grond. De scheidsrechter trapte er gelukkig niet in. Die was overigens druk met veters strikken, dus hij heeft het moment ook even gemist.

Ondertussen stond de moeder van Alvaro, Eline, haar mannetje onder de lat. Ze gaf werkelijk niets cadeau en liet zien dat keepers ook zonder spectaculaire reddingen behoorlijk onpasseerbaar kunnen zijn.

Bij rust stond er een keurige 2-2 op het scorebord. Voor de trainers van de minipups was dat aanleiding om de tactiek nog één keer aan te scherpen. De boodschap was kort maar krachtig: “Ze worden moe. Dus tempo omhoog.” Maar ook een meer tactische aanwijzing: “We lokken de tegenstander bewust uit met een lage blokvorming, waarna we via een diagonale spelverplaatsing de vrije man tussen de linies bedienen”.

Wat de ouders precies hebben gedronken in de rust, weten we niet, maar ze kwamen uitstekend uit de startblokken. Binnen korte tijd stond er 3-2 op het scorebord en daarmee leek het fanatisme alleen maar verder toe te nemen. Vanaf de kant klonk direct: “En nu door!” Toen de verdediging vervolgens moeite had om een bal weg te werken, volgde zonder enige twijfel de meest tactische aanwijzing van de ochtend aan ouderszijde: “Joekel hem weg!”

De ouders liepen zelfs uit naar 3-4, met nog ongeveer vijf minuten te spelen. Lieten een paar spelertjes hun hoofd hangen? Geen moment. Vanaf de kant klonk direct het credo van het trainersgilde: “Jongens, nooit opgeven, altijd doorgaan!”

Die woorden bleken niet aan dovemansoren gericht. Al snel viel de aansluitingstreffer 4-4; de spanning steeg tot ongekende hoogte. Het publiek hield de adem in. Nog een paar minuten op de klok. De kinderen zetten alles op alles, terwijl de ouders steeds verder terugzakten en nauwelijks nog van de eigen helft afkwamen. De tactiek van de trainers wierp diep in de tweede helft duidelijk zijn vruchten af.

En toen gebeurde het. De kinderen bleven drukken en daar viel de verdiende 5-4. Groot feest langs de lijn.

De enige vraag die nog boven het veld hing: hoeveel blessuretijd zou scheidsrechter Hans erbij trekken? Gerbrand had immers minutenlang op de grond gelegen na die immens pittige overtreding.

Er kwam nog één kans voor de ouders. Een aanvallend schot van de minipups belandde eenvoudig bij keeper Eline. Zij bedacht zich geen moment en speelde de bal naar de volledig vrijstaande Gerbrand, die alleen op keeper Zayn afging. Iedereen hield de adem in. Zou dit alsnog de gelijkmaker worden?

Net toen hij wilde afdrukken, floot scheidsrechter Hans resoluut en volledig terecht voor het einde van de wedstrijd, onder het motto: “tijd is tijd”.

De kinderen vlogen elkaar in de armen. Juichende minipups en supertrotse koppies. De ouders moesten genoegen nemen met een eervolle nederlaag.

Na de wedstrijd volgden nog penalty’s op keepers Zayn en Eline. Vooral de ouders wilden nog één keer laten zien wat ze allemaal (niet) in huis hadden. Zo zagen we een ambitieuze poging tot een panenka, schoot de vader van Jesse de bal met indrukwekkende precisie richting de middenstip van het hoofdveld en mikte de vader van Kiki op… tja… zeg het maar. Het was in ieder geval niet het doel.

Hij werd overigens fanatiek aangemoedigd door Geranda: “Kom op Marcel, maak me trots!” De reactie van Jax’ moeder daarop zullen we uit privacyoverwegingen én ter bescherming van Marcel en Geranda maar niet herhalen. 😄

De vader van Jaimy gebruikte deze wedstrijd als warming-up voor zijn toernooi vandaag bij VV Wapenveld. Laten we hopen dat hij daar nét iets beter in vorm is. 😄

Na afloop was het tijd voor koffie, ranja en wat lekkers. Uiteraard ontbrak ook de inmiddels vertrouwde schatkist niet. Vinn wierp zich op als codekraker en met hulp van de andere kinderen én een klein beetje ondersteuning van de ouders werd de code uiteindelijk gekraakt en de schatkist geopend.

Tot slot werden de trainers verrast met twee persoonlijke waterflessen, waardebonnen en een prachtige kleurplaat. Een ontzettend attent gebaar waarvoor heel veel dank.

Tot slot:
Woensdag sluiten we het seizoen écht af met de Penaltybokaal. Let op: aanvang 18.00 uur . We zien jullie allemaal graag nog één keer op het veld!