gemaakt op : 06 mei 2020

Ut tweeduh – jaar 2050 (deel 2)

Een zonnige zaterdagmiddag in het jaar 2050, de derby WZC Wapenveld tegen SEH Heerde staat op het programma. Ut tweeduh uit het seizoen 2019/2020 verzameld zich aan de lijn.

Naast een defensie van graniet en beton, had ut tweeduh natuurlijk ook een dynamisch middenveld en een op schot zijnde voorhoede. 

 

Daar komt een slanke man voorzien van pet en donkere zonnebril aan wandelen, dat moet Kris Nitrauw zijn. De frikandellen hebben in de loop der jaren kennelijk geen vat gekregen op zijn ranke lichaam. Kris kon geweldige soloacties uitvoeren en doelpunten scoren, maar was wel bang voor zijn spillebeentjes. Erin kleunen was er niet bij.

Bernard verteld ondertussen dat hij de eindstand van dat seizoen nog steeds in elektronische vorm heeft bewaard (ergens in de cloud) en deze nog regelmatig trots aan zijn kleinzoon laat zien. Die vraagt zich ondertussen af waarom opa Bernard het maar steeds over “vrogger” heeft.   

 

Mark Leurink is tegenwoordig zakenman in oordopjes en voorzien van een brede snor, zo kennen we hem niet. Een langdurige blessure hield Mark destijds aan de kant en hij was net weer op de weg terug. Mark was op vele posities inzetbaar, dat is positief voor de trainer maar tegelijk een makke voor de speler. Je bent de bekende pion die op het bord heen en weer wordt geschoven.

 

De neefjes van der Vrugt, Dennis en Reinier, komen aansloffen. Reinier de linkspoot die de hele linkerflank kon bestrijken en beschikte over een dosis energie alsof hij liep met een zuurstoftank op de rug. Dennis de opkomende spits, kijkt nog steeds wat dromerig voor zich uit. Dat overkwam hem ook al in zijn periode bij ut tweeduh, soms liever lui dan moe. Ik zie zijn vader nog hoofdschuddend aan de lijn staan als Dennis weer eens als een Belgisch trekpaard over het veld sjokte.

 

De spelers halen het FA moment van trainer-coach Erik naar boven. Erik motiveerde en stimuleerde het team door het uitdelen van een flesje FA-douchegel (Fantastic Atmosphere) na een overwinning. Een selfie met het hele team was ook een onderdeel van dit ritueel.

Erik had inmiddels een flinke voorraad FA in huis gehaald na een speciale aanbieding bij de plaatselijke Kruidvat vestiging, voordat het seizoen abrupt ten einde kwam. De badkamer stond vol met dozen FA en Vanessa mopperde dan ook flink tegen Erik. Het waterverbruik nam daarna dan ook dramatische vormen aan omdat Erik per douchebeurt een flesje FA wegspoelde.

 

Ook Arjan Doppenberg is komen aankuieren, hartelijk verwelkomd als “Doppie”. In de loop der jaren weinig veranderd, al zijn de hoofdharen wel minder geworden. Nog steeds is Doppie breedgeschouderd, altijd handig voor een schouderduw. In de hoogtijdagen voorzien van een dodelijk linkerbeen en een redelijk kap en draaivermogen. Tegenwoordig lijkt het draaien van Arjan meer op het draaien van een drietonner op de rotonde in Wapenveld, oftewel een slak die afremt in de bochten.  

 

Dan komt er een man met een kinderwagen aangelopen. Het is Ronald Burgmeijer, deze middag is Ronald oppas-opa. Ronald nadert inmiddels zijn pensioen en overweegt een oppascentrale te beginnen. In het seizoen 2019/2020 is Ronald in de nadagen van zijn voetbalcarrière en nog actief in ut tweeduh. Hij was eindelijk weer fit na een lange periode van sukkelen. Ouderwets sleurend en scorend deed hij zijn naam eer aan als “tor-phantom”.

 

Ook Everhard Stoffer is van de partij, nog steeds trucker en bekend als de Terminator. Everhard, bekend van zijn nimmer aflatende inzet en zijn soms met oogkleppen op ingezette soloacties. In het bezit van een rijke collectie gele en rode kaarten, alhoewel dat in seizoen 2019/2020 meeviel. Slechts 1 rode kaart, toen Everhard in Zwolle bij Be Quick’28 op de middellijn een blauwvinger neermaaide. Voordat de scheids de rode kaart uit zijn binnenzak had gehaald, was Everhard al van het veld verdwenen en op weg naar de douche. 

   

Ruben Hartkamp was de opvolger van Erik van Dijk als trainer-coach van ut tweeduh. In het historische seizoen staat Ruben nog als speler te boek, maar door blessureleed komt hij nauwelijks aan spelen toe. De afgelopen jaren heeft hij zich bij Euroma opgewerkt tot CEO Production Zwolle Special Spices and Other Herbs.

   

Alie van der Wal is ook nog steeds van de partij. Als verzorgster moest ze regelmatig de spiertjes los masseren of een “teepje leggen”. Het rennen met de waterzak was niet echt Alie’s ding, er bleken nogal wat tweederangsacteurs te zijn bij ut tweeduh. In dit soort toneelstukjes wenste Alie niet mee te werken als figurant en bleef ijskoud op de bank zitten.

 

Ja en dan komt daar Robin de Gruijter aanwandelen. Topschutter en een fenomeen (El Fenomeno) in de zestienmeter. Inmiddels ook flink opgeklommen bij Euroma naar de derde verdieping. Qua uiterlijk nog niets veranderd, nog steeds een ringetje in het oor, wellicht de turbodijen nog steviger. Hij oogt wat slaperig, weer een nachtje aan de waterkant door gebracht, vissen blijft zijn grote hobby.

In het bewogen seizoen 2019/2020 liet Robin ook regelmatig de keepers van de tegenstanders vissen. Het net bolde regelmatig na een uithaal van het verwoestende linkerbeen. Het magische gemiddelde van 1,9 doelpunt per wedstrijd (26 goals in 14 wedstrijden) is zelden vertoont.

 

Ondertussen gaat het gesprek over de tegeltjes wijsheden van trainer-coach Erik tijdens de besprekingen. Een kleine greep: als men een ekster uitstuurt krijgt men een bonte vogel terug; de peer is nog niet rijp; het is tijd voor de uil die meent een valk te zijn.

Om te benadrukken dat voetbal een teamsport is raadt Erik de spelers aan om het boek “Alleen op de wereld” te lezen.

 

Dan verschijnt er een oranje vlaggetje ten tonele. Het is vlagger Cor in zijn scootmobiel. Nog steeds rond het veld te vinden in zijn scootmobiel of lopend achter de rollator en de vlag nog steeds in top. Er is niets veranderd. In zijn tijd bekend om zijn wekelijkse portie nasi met saté. Hij kreeg ooit een boekje met 1000 Thaise gerechten om te voorkomen dat hij door eenzijdige voeding gezondheidsproblemen zou krijgen.

 

Een minuutje voordat de derby begint verschijnt alsnog Reuben Wehmeijer, de Pool. Dit is de groep wel gewend, niets nieuws na al die jaren. Reuben die het presteerde om met enige regelmaat zijn voetbalschoenen te vergeten of kwijt te raken. Tegenwoordig steekt hij asperges volgens eigen zeggen.

 

Er ontbreekt er nog eentje, dat is jongeling Tycho Muller. Waar is Tycho? Tycho is de enige die Abraham nog niet heeft gezien, hij is bezig met de warming-up. Warming-up? Ja, hij speelt nog steeds in het eerste team. De kleine generaal heeft inmiddels een klein buikje, maar op basis van techniek en inzicht speelt hij nog steeds als laatste man en de fluwelen traptechniek staat garant voor splijtende passjes.

 

Als de derby tegen SEH Heerde ten einde is, keuvelen en mijmeren de spelers van ut tweeduh nog even over “vrogger” en wachten op hun oude strijdmakker Tycho. Tycho beleeft weer eens een FA moment deze middag, na zijn winnende treffer vanaf elf meter in de derby.

 

Ja, dat zijn van die momenten dat je even terugblikt op een geweldig seizoen van ut tweeduh, helaas in de knop gebroken. Maar er zijn belangrijkere zaken in deze tijd van het “tijdelijke abnormaal”.

Sterkte allen gewenst en het ga jullie goed.