gemaakt op : 29 september 2018

DOS Kampen 6 – WZC 3 1-0

De dag van de gemiste kansen.

 

Zaterdag 29 september, de dag dat de ‘heren’ van WZC 3 voor het eerst dit seizoen weer voor het echie de welbekende wei in mochten. Eigenlijk weet ik niet zo goed waar ik mee moet beginnen… Zo veel gebeurt, maar ook weer zo veel niet gebeurt. Om een beeld te schetsen zal ik, na goed voorbeeld van de mooie presentatiegids, een soort van tijdlijn weergeven van zaterdag 29 september 2018.

 

De ochtend. Iedereen heeft door de jaren heen zo zijn eigen voorbereiding gevormd voor wedstrijddagen zoals die van vandaag. Zo zijn er spelers die de zaterdagochtend spenderen met hun opbloeiende liefdes. Diederik, Chris en Douma zijn zodoende hun geluk in de liefde aan het inzetten voor een betere prestatie op het veld. Wij hebben sterk de indruk dat deze jongens over het veld vliegen door de vlinders in hun buiken. Daarnaast zijn er ‘heren’ met iets meer ervaring in de liefde. Zo zijn er vaders van aspirant leden die hun zaterdagochtend achter de kinderwagen doorbrengen. Erwin schijnt overigens de zaterdagochtend pufcursussen en zwangerschaps-yoga te volgen, waardoor hij zen aan de wedstrijd kan beginnen. Ook zijn er nog ‘heren’ die elke zaterdagochtend al vroeg op de voetbalvelden terug te vinden zijn om hun kroost aan het werk te zien. Zoals heel Wapenveld heeft kunnen lezen in de presentatiegids hebben wij sinds een aantal jaren een Mexicaanse paardenfluisteraar in ons midden. Zijn voorbereiding is toch wel wat afwijkend te noemen. Enrique sluit zichzelf namelijk op in zijn stallen en onder de vrolijke klanken van Bob Marley mest hij deze uit. Op deze manier komt hij in een soort van trance en is hij gefocust op 1 ding, met oogkleppen op gaat hij dan enkel en alleen voor de overwinning. Tot slot zijn daar nog de jonkies. Deze schieten al vroeg in de ochtend met scherp. De een op kleiduiven (nooit begrepen hoe die dingen kunnen vliegen) en de ander in de digitale wereld van Fortnite.

 

13:00 uur. Vanaf dit moment beginnen onze ‘heren’ binnen te druppelen op sportpark Monnikenbos. Niets aan de hand zou je zo zeggen, echter blijkt het vandaag toch even anders te zijn als anders. Normaal worden alle spelers onthaalt door onze leider/inspirator/motivator Robert, maar waar is hij? Robert is nog niet gesignaleerd, niets voor hem, hij is er altijd en altijd als eerste. Als ik om me heen kijk zie ik wat onrust ontstaan, zelf al enige paniek in de kraaloogjes van onze jonkies. Kippie laat van schrik zelfs de helft van zijn bakkie koffie over zijn nieuwe pantalon vallen. Al snel komen wij erachter dat Robert een weekendje vrijaf heeft genomen en pardoes ook nog eens 2 van onze spelers, Nico en Draaijer, heeft meegenomen. Hoe kan een leider die reeds 18 jaar een elftal van de lagere senioren begeleid dit nou doen?

Het restant van de technische staf steekt snel de koppen bij elkaar. Is dit een test? Heeft Robert zoveel vertrouwen in ons dat hij ons los durft te laten zonder zijn inbreng? Of probeert hij hiermee zijn meerwaarde nogmaals te onderstrepen? Vol vragen besluiten wij dan toch maar af te reizen naar Kampen. (deze zin zal u nog vaak voorbij zien komen dit jaar, wij zijn dit jaar bij maar liefst 4 ploegen uit deze gemeente ingedeeld)

 

14:00 uur. Gelukkig was het strijdplan afgelopen dinsdag reeds vormgegeven en na een korte motiverende speech van Eilander (geheel naar concept van Robert) worden de volgende mannen het veld ingestuurd. 

 

Tom

Arne Joost-Arjan-Hendry E.-Erwin

Gijs-Henri D.-Gerbrand-Harold

            Enrique-Geert Jan                                        

 

Wissels: Gerjan, Julian, Lars, William

 

 

14:30 uur. Kippie verliest wederom de tos, is dit een voorbode op wat er komen gaat? We wachten het af. Niet lang nadat we zijn begonnen lijkt alles erop dat het een mooie middag kan worden. WZC 3 is dominant met veel balbezit en druk naar voren, eigenlijk krijgt iedereen het idee dat deze wedstrijd enkel en alleen gewonnen kan worden, het kan niet anders. Na de eerste speldenprikken van onze zijde probeert DOS Kampen toch ook wat van zich te laten horen. Echter wil Eilander hier niets van weten en weet een kansrijke aanval van DOS met een prachtige handsbal te stoppen. Even dreigt de scheids met verschillende kleuren kaarten, echter weet Eilander dit zelf met een volt babbeltje te voorkomen. Toch is daar dan in eens de 1-0 voor onze tegenstander. Een aanval over links wordt door onze verdedigende manschappen verkeerd ingeschat, waarna de aanvaller hem netjes in de verre hoek weet te krullen.

 

Niets aan de hand, blijven voetbalen, samen redden we het makkelijk. Allemaal termen die over het veld gaan en terecht, er verdiend maar 1 ploeg om te winnen en dat zijn wij. Volle bak vooruit. Dit resulteert in een 20-tal minuten waarin alleen op de helft van de tegenstander wordt gevoetbald echter resulteert dit niet in het gewenste doelpunt. Wel het vermelden waard is het schot van Geert Jan kort voor rust. Nadat Geert Jan de bal op randje 16 weet te controleren schiet hij plotseling uit de draai. Als in slow-motion lijkt de bal de kruising in te wapperen, echter kan de keeper van de tegenstanders de bal nog net tegen de kruising aan kijken.

 

15:20 uur. De thee staat klaar, goed moment om de plannen nogmaals door te nemen. Besloten wordt om Julian, Lars en William in te brengen voor Eilander, Enrique en Harold.

 

15:30 uur. Statistieken zeggen soms meer dan woorden. 95% balbezit, waarvan 75% op de helft van de tegenstander. Ontelbare kansen waarvan ik er drie even uit wil lichten.

Halverwege de tweede helft besluit Lars zijn trekker een keer over te halen. Het is niet bekend of dit door een rondvliegende duif kwam of dat hij gewoon wilde scoren, maar hij weet een vlammend schot af te vuren. Helaas weet de keeper de bal op het laatste moment nog uit de kruising te tikken. Ook William heeft het geprobeerd. Door een scrimmage beland de bal tussen verdediging en keeper, waar William zich goed heeft gepositioneerd. Yuki staat al te juichen, de eerste goal van William in de maak. Helaas wordt William verblind door de zon en de kopbal beland meters naast. Ook Gijs komt nog 1 maal oog in oog met de keeper. Een doorgeschoten voorzet beland voor zijn voet, helaas wel zijn linker. Van ongeveer 1,5 meter kan onze marathonman de bal niet in het netje krijgen.

 

16:15 uur. Het bleek zo’n dag. Zo’n dag dat het balletje er echt niet in wilde. Teleurgesteld verdwijnen we onder de douche, op naar volgende week. Dan zullen wij zien of wij onder leiding van Robert wel de eerste punten van dit seizoen gaan behalen.

 

Aangezien ik dit verslag gekaapt had van Geert Jan, geef ik de pen graag weer door aan hem.